Liefs

Goed is a post from Still in the running....

School geeft stress. Maandag gaat vaak nog wel. Dinsdag krijgen we huiswerk, zeggen leraren dat het een moeilijke toets wordt, lever ik iets verkeerd in, kreeg ik een 6 terug op een werkstuk waar ik veel hoger voor had verwacht… pff. En daar zit ik dan weer.. boos, bang dat ik het niet kan, dom… niet goed geordend. Kortom: mezelf veroordelen. ”Ik doe alles fout. Ik hou mezelf voor de gek dat ik het allemaal wel kan, maar zie dit, ik kan het niet. En dat is mijn eigen schuld.”

Gesprek met R. was fijn en goed. Ik heb ook gezegd; ”Het praten met jou helpt wel, maar verhelpt het niet. En dat is fijn.” Ik ben nogsteeds blij dat ik de 1-daagse heb verlaten voor de gesprekken met R. We komen steeds meer over mij te weten. Ik kan me helemaal uiten en voel me fijn. Het werkt goed. Ik ben eerlijk en open en hij ook. Er is ook ruimte voor humor en tranen. Hij neemt extra tijd voor me als het nodig is. Hij geeft me dingen mee als: ‘Vervelend/eng he.”Wat rot.” of ”We komen er wel.” Het geeft me hoop, vertrouwen en alsof hij laat weten dat het echt wel intressant is, hij luistert xe9cht. Hij geeft vertrouwen, laat me naar mezelf kijken, zet me aan het denken en luistert oprecht.

We kwamen dit gesprek meer op mijn negatieve zelfbeeld. Hierboven laat ik daar al wat meer van zien. Op mijn 8e heb ik ook in therapie gezeten hiervoor; was somber en negatief over alles. En dan nu ben ik al bijna 5 jaar in gevecht met mijn eetstoornis en dus ook negatieve zelfbeeld. Uiteindelijk komt het erop neer: ”Ik ben stom en niet leuk.” Dit uit zich in destructief gedrag zoals mijn anorexia en boze dingen die ik tegen mezelf zeg.
Mijn menstruatieperiodes zijn erg zwaar. Vooral nu ik weer normaal ongesteld ben. Het is altijd zo geweest dat ik dan echt 2 dagen meer dan gemiddeld diep in de put zit. Ik ben dan niet boos, maar kwaad op mezelf en kras-drang neemt toe de laatste tijd. Ik weet mezelf altijd goed tegen te houden, maar haren trekken kan ik niet laten.

Om dit negatieve zelfbeeld en mij een beetje te helpen, heb ik me opgegeven via R. voor verschillende modules. Zoals; Zelfbeeld en Mindfullness, maar ook Lichttherapie voor mijn hormoonschommelingen. Er zijn wachtlijsten en ik moet eerst voor alles een gesprek hebben. Maar het geeft mij hoop. Al zo lang, sinds mijn 8e eigenlijk probeer ik mezelf te vertellen dat ik wxe9l leuk ben en wxe9l iets kan, maar hoe hard ik dat ook zeg… ik denk nog veel harder: Echt niet!!
Ik weet niet waar het vandaag komt, en R. zegt ook altijd dat ‘t er niet toe doet waar het is ontstaan, maar wel hoe je er nu mee omgaat. Maar ik merk toch.. de laatste tijd en jaren, nu ik volwassener wordt; Complimentjes krijgen is er bij mij thuis veel en veel minder bij dan commentaar. Ik kan me ze bijna niet herinneren. Van de buitenwereld wel, maar thuis moest ik er om vragen… misschien daardoor mijn ‘perfectionistische’ gedrag, met het idee ”Kijk mij eens goed bezig zijn.”
Die positieve bevestiging heb ik heel erg gemist. En nogsteeds.

Mijn vriend speelt daarin nu wel een hele grote rol. Dat heb ik hem ook gezegd. Niet dat hij mij steeds moet bevestigen, maar hij mag zijn complimentjes best wat vaker uitspreken… Dat helpt me gewoon.

Verder heb ik als opdracht een collage maken van vollere vrouwen en in ieder geval vrouwen met maatje 38 of meer. Geen modellen dus. Dit helpt mij om te wennen, me voor te bereiden op mijn vrouwlijkere lijf. Want de angst blijft: Vrouw/verantwoordelijk/sterk/krachtig…. het hele rideltje.

Bedankt iedereen voor reacties en het meelezen!

Still a bad self-image… is a post from Still in the running....

Het gaat over…

…perfectionisme, eisen die ik aan mezelf stel, eigen waarheden die ik heb, met twee maten meten, en de vraag wat wil IK nou eigenlijk zelf…?

…mannen, aantrekkelijk zijn en vrouw-zijn. Aanwezig zijn en aandacht krijgen, gezien worden en dat verdragen. Ik ben geen vrouw, maar ook geen meisje meer… 

…structuur aanhouden; rust, regelmaat en reinheid is voor mij heilig. En daarbij dus over meevoelen, zorgen, bezorgd zijn, voor anderen denken en mezelf vergeten.

…angsten, voor heel veel dingen. Voor reeele en vooral irrieel dingen: zonder aanleiding. Bijvoorbeeld angst voor aankomen, angst voor eten, maar ook kinderangsten, in het donker, alleen over straat, enge films of een boef in de kast.

…school, werk, volwassen zijn, over later en beslissingen nemen; knopen doorhakken. Verantwoordelijk willen zijn, maar toch niet durven. Tussen mal en dwaas in blijven hangen. 

…boos op mezelf zijn, uiteindelijk alles als boosheid naar mezelf toe projecteren en op die momenten echt haat voelen en walging.

…eten, aankomen en de weerstand die ik voel. Misschien heeft mxb4n anorexia-stemmetje iets teveel ruimte gekregen afgelopen tijd waardoor het mooie van aankomen soms minder belangrijk is dan het enge van aankomen. En dat moet weer andersom worden.

Vanalles door elkaar en dat allemaal tegelijk…

Vanalles door elkaar en dat allemaal tegelijk… is a post from Still in the running....

Toen & Nu is a post from Still in the running....

Ik heb, zoals ik zeg in het blog hieronder, de behandeling niet afgemaakt. Ik heb na 3 maanden verteld hoe ik me in de groep voelde. Ik voelde me te vrij gelaten, ik leerde niets, zat met alleen maar mensen die voor het eerst in behandeling waren en niet heel ernstige eetstoornissen achter de rug hadden. Door mijn eetstoornis/anorexia verleden dat nogal lang duurt en steeds terugkerend was, werd ik gezien als een ernstig gevalletje. Natuurlijk.. ik moet mezelf serieus nemen, maar hier schoot ik niets mee op. Ik had/heb dan wel hardnekkige wonden die steeds weer opengaan, maar aan dingen opnieuw doen die wel gelukt waren, had ik geen zin en het kostte me teveel energie om alles van de groepsleden in me op nemen daarnaast. Goede beslissing geweest. Ik heb nu wekelijks individuele gesprekken met R. een fijne, directe en humoristische man. We schieten al aardig op, we ontdekken dingen, maar lopen ook tegen dingen aan. Maar dat is alleen maar goed. Er gebeurt tenminste iets, er zit beweging in. Dat miste in in de groep juist.

Met school gaat het goed qua cijfers en in de klas voel ik me fijn. Maar het is wel zwaar in combinatie met de therapie. Ik krijg heel wat stof tot nadenken voor ik na een week weer een gesprek heb. Maar het kost wel veel energie en ik moet echt bij mezelf proberen te blijven, met al die meningen, verhalen, reacties en gedoe-tjes tussen al die meiden. Aan het einde van dit jaar heb ik een diploma.. dat is errug spannend en met spanning omgaan is nou niet bepaald mijn talent…

Vriend gaat goed. Hij zij laatst: ”Sinds dat je beter bent (nu een jaar, zo ziet hij het) maak je grapjes en hebben we het veel leuker!” Zit op dit moment wel in een moeilijke periode en ben dan toch altijd weer bang hem kwijt te raken. Zo stom, want we zijn nu bijna 5 jaar samen en hebben genoeg meegemaakt om tegen een stootje te kunnen.
Vriendinnen gaat goed. Mijn groepje van 5 is sinds ik ‘beter’ ben langzaam herenigd. Ik weet niet of het samenhangt, maar ik kan me er iets bij voorstellen. Erg leuk om weer een groepje te hebben waar je bijhoort en waarmee we drankjes doen, uitgaan etc.

Ik woon nogsteeds thuis, na al het aanraden van therapeuten. Helaas is het gewoon niet mogelijk, financieel en qua school en woonplaats heeft het niet echt zin. Lastig. Aan de ene kant durf ik ook niet en aan de andere kant snap ik heel goed dat ik dan echt tot mezelf kan komen. Maargoed. Wie weet wat de toekomst brengt.

Dat was een update.
Hierna volgen wat bladzijden uit mijn dagboek.. ik tiep het over..
Hoop dat jullie weer op me willen reageren en het willen lezen!

Liefs!

Update.. I’m back.. is a post from Still in the running....

Ik maak deze behandeling af. Het gaat best goed.
Daarna ga ik verder met behandeling of leren omgaan met H*S*P.
Hig*h Se*nsitive Pe*rson. (zie internet)

x

Verder… is a post from Still in the running....

Best spannend.. best heel erg spannend!
Mijn indruk was wisselend. Aan de ene kant positief, omdat er minder vaste regels zijn, ik niet vastgepind werd op wat ik binnen hoeveel tijd MOET doen. Maar ik zelf mag aangeven wat ik KAN. Ik denk dat dit nu veel beteris voor mij, want ik kan wel vandaag beginnen met een basis-eetschema, maar dan ga ik al mijn gevoel voorbij en sta ik daar straks weer de eerst prijs te winnen, maar helemaal niet wetend hoe ik bij die finish van behandeling ben gekomen. Dus ik ga het in slowmotion doen, zodat ik overal bij stil kan staan en ook werkelijk kan janken en gillen omdat ik in mijn broek pies van een boterham! 
Maargoed, verder moet ik erg wennen aan de groep, alle verschillende the*rapie ruimtes en dat het niet echt diep ging. Maar dat vind ik ook niet erg voor de eerste paar keer. Maar hoop wel dat die diepgang er wel is.

Verder laat ik het even open. Ik ga volgende week weer.. dan kijken hoe het gaat.

First day is a post from Still in the running....

”(…)Ik heb gister mijn uitslag gehad van (hulpverlening waar ik nu loop)*, waarbij ook een di*agn*ose gesteld is. Ze noemen mijn eetstoornis niet meer N*A*O, omdat ik geen ond*ergewic*ht meer heb en niet wxedl afv*allen. Maar dan wel N*A*O met een ano*rect*isch verleden en richting, omdat ik dat natuurlijk wel heb gehad. Verder is de di*agn*ose dat ik een de*pre*ssie heb. Daarbij heb ik een onderzoek aangevraagd, omdat ik op mijn 8ste ook al bij een ps*ycho*loge heb gelopen voor een de*pre*ssie, die ze niet dep*ressie wilden noemen, vertelden mijn ouders, en omdat ik nog zo jong was noemden ze het overspannen. * geeft me dus een ps*ychiatr*ische en ps*ycholo*gische scre*ening, zoals de dat noemen, om zo te kijken waar het nou aan ligt en wat voor de*pre*ssie het dan precies is en wat we eraan gaan doen. Verder sta ik op de wac*htlijst voor 1-daagse beh*andeling in een groep. Dat duurt nog zo’n 1 xe1 2 maanden. Dus in de tussentijd heb ik die scre*enings en die*tistische scre*ening (voedi*ngsadvies etc) Toen ik deze uitslag kreeg, gaf dat eigenlijk wel hoop. Zo van; nu is de molen weer aan het draaien, er wordt iets gedaan, ik ben weer in beweging. Het vechten tegen alles wordt wat hoopvoller ofzo:) Dus ik ben blij met de uitslag, ik weet wat ik heb, en vooral; ik kan weer wat gaan doen:) Ik ben intussen wel al wat afgevallen(dat je dat kunt zien op de foto’s.. :s ) .. 4 xe1 5 kilo, maar ik probeer het zoveel mogelijk tegen te houden en contstant te blijven. Ik heb nog geen ond*ergewic*ht.. B*M*I 19. Dus daar vecht ik voor om dat zo te houden..(…)”

…

*sterretje s staan er zodat het niet in een zoekmachine gevonden wordt

De uitslag en wat nu komt… (ik noem een BMI) is a post from Still in the running....

Woensdag krijg ik uitslag van mijn intakegesprek. Ze zei toen dat het waarschijnlijk een-daagse wordt. Dus daar ga ik vanuit. Ik wil mijn school afmaken en normaal worden, dus doorgaan met wat ‘normale mensen’ ook doen; thuis wonen, eten, naar school gaan en uitgaan. Op dit momen lukken al die dingen niet optimaal.. heb ik af en toe het gevoel door mijn somberheid en pieker-gedrag mezelf weer een klein beetje kwijt te zijn. Ik ben niet die * die ik ben. (*is mijn naam) Ik ben niet zo vrolijk als ik  normaal ben, niet zo creatief en niet zo spontaan. Lastig, want ik wil zo graag die leuke vriendin zijn die ik was geworden… en die mooie, lieve vriendin die ik voor hem wil zijn en ook eigenlijk ben. Maar ik kan het nu gewoon niet altijd opbrengen.

Het lijkt wel alleen goed te gaan zolang ik in the*rapie zit… Waar ik dus wat aan wil doen. Ik wil mezelf kunnen zijn, zonder ee*tstoo*rnis. En van mezelf kunnen genieten, zonder es.

Ik ben een paar daagjes alleen naar het vakantiehuisje van mijn ouders geweest wat me goed deed. Aan de ene kant; Heerlijk ontspannen en geen gevoelens van anderen die ik in me opslurp. En aan de andere kant; Het besef dat mijn es (etc) mij echt belast en ik er echt LAST van heb. Wat me motivatie geeft. Ik heb er dus echt LAST van… het levert me geen zak meer op, het is alleen maar kut.

En daarom ”verheug” (is niet helemaal het juiste woord) ik me op woensdag, de dag waarop ik hoor wat mijn nieuwe strijd-plan is. Want ik trek er met mijn legertje weer opuit om het de kop in te drukken

Last is a post from Still in the running....

Ja, zo voel ik me een beetje. Als ik heel eerlijk ben, ben ik niet eerlijk tegen anderen om me heen. Als ik eerlijk ben, zit ik eigenlijk diep in de shit en weet ik m’n God niet hoe ik eruit moet komen. M’n moeder zei nog; Laat eens voor je bidden. Maar ook God voelt enorm ver weg. Niemand begrijpt me, nogsteeds niet. Het leek zo te zijn dat mensen me steeds beter gingen begrijpen het afgelopen jaar .. of was het gewoon zo, dat ik hen steeds beter ging begrijpen, omdat ik beter aan het worden was? Ik denk dat laatste. Want nu lijkt iedereen weer zo ver weg…

Wie kan mij beter maken? Gaat het lukken.. kan xedk het? Kan *(hulpverlening waar ik nu loop) mij beter maken? Kan ik het met hun hulp? Waarom heb ik dit?

Ik heb het gevoel echt eraan te lijden.. (slachtofferrol of voel ik nu juist wat ik echt voel)

Ik moet eerlijker zijn.. Naar mezelf: Het gaat slechter. Naar anderen… (moeilijk): het gaat slechter.

Eerlijk zijn… is a post from Still in the running....