Het gaat iets  beter met eten. Ik moet tenslotte wat aankomen en wil me ook graag fitter voelen. Dus … ik probeer het een en ander en het lukt een beetje.

School geeft stress. Maandag gaat vaak nog wel. Dinsdag krijgen we huiswerk, zeggen leraren dat het een moeilijke toets wordt, lever ik iets verkeerd in, kreeg ik een 6 terug op een werkstuk waar ik veel hoger voor had verwacht… pff. En daar zit ik dan weer.. boos, bang dat ik het niet kan, dom… niet goed geordend. Kortom: mezelf veroordelen. ”Ik doe alles fout. Ik hou mezelf voor de gek dat ik het allemaal wel kan, maar zie dit, ik kan het niet. En dat is mijn eigen schuld.”

Gesprek met R. was fijn en goed. Ik heb ook gezegd; ”Het praten met jou helpt wel, maar verhelpt het niet. En dat is fijn.” Ik ben nogsteeds blij dat ik de 1-daagse heb verlaten voor de gesprekken met R. We komen steeds meer over mij te weten. Ik kan me helemaal uiten en voel me fijn. Het werkt goed. Ik ben eerlijk en open en hij ook. Er is ook ruimte voor humor en tranen. Hij neemt extra tijd voor me als het nodig is. Hij geeft me dingen mee als: ‘Vervelend/eng he.”Wat rot.” of ”We komen er wel.” Het geeft me hoop, vertrouwen en alsof hij laat weten dat het echt wel intressant is, hij luistert xe9cht. Hij geeft vertrouwen, laat me naar mezelf kijken, zet me aan het denken en luistert oprecht.

We kwamen dit gesprek meer op mijn negatieve zelfbeeld. Hierboven laat ik daar al wat meer van zien. Op mijn 8e heb ik ook in therapie gezeten hiervoor; was somber en negatief over alles. En dan nu ben ik al bijna 5 jaar in gevecht met mijn eetstoornis en dus ook negatieve zelfbeeld. Uiteindelijk komt het erop neer: ”Ik ben stom en niet leuk.” Dit uit zich in destructief gedrag zoals mijn anorexia en boze dingen die ik tegen mezelf zeg.
Mijn menstruatieperiodes zijn erg zwaar. Vooral nu ik weer normaal ongesteld ben. Het is altijd zo geweest dat ik dan echt 2 dagen meer dan gemiddeld diep in de put zit. Ik ben dan niet boos, maar kwaad op mezelf en kras-drang neemt toe de laatste tijd. Ik weet mezelf altijd goed tegen te houden, maar haren trekken kan ik niet laten.

Om dit negatieve zelfbeeld en mij een beetje te helpen, heb ik me opgegeven via R. voor verschillende modules. Zoals; Zelfbeeld en Mindfullness, maar ook Lichttherapie voor mijn hormoonschommelingen. Er zijn wachtlijsten en ik moet eerst voor alles een gesprek hebben. Maar het geeft mij hoop. Al zo lang, sinds mijn 8e eigenlijk probeer ik mezelf te vertellen dat ik wxe9l leuk ben en wxe9l iets kan, maar hoe hard ik dat ook zeg… ik denk nog veel harder: Echt niet!!
Ik weet niet waar het vandaag komt, en R. zegt ook altijd dat ‘t er niet toe doet waar het is ontstaan, maar wel hoe je er nu mee omgaat. Maar ik merk toch.. de laatste tijd en jaren, nu ik volwassener wordt; Complimentjes krijgen is er bij mij thuis veel en veel minder bij dan commentaar. Ik kan me ze bijna niet herinneren. Van de buitenwereld wel, maar thuis moest ik er om vragen… misschien daardoor mijn ‘perfectionistische’ gedrag, met het idee ”Kijk mij eens goed bezig zijn.”
Die positieve bevestiging heb ik heel erg gemist. En nogsteeds.

Mijn vriend speelt daarin nu wel een hele grote rol. Dat heb ik hem ook gezegd. Niet dat hij mij steeds moet bevestigen, maar hij mag zijn complimentjes best wat vaker uitspreken… Dat helpt me gewoon.

Verder heb ik als opdracht een collage maken van vollere vrouwen en in ieder geval vrouwen met maatje 38 of meer. Geen modellen dus. Dit helpt mij om te wennen, me voor te bereiden op mijn vrouwlijkere lijf. Want de angst blijft: Vrouw/verantwoordelijk/sterk/krachtig…. het hele rideltje.

Bedankt iedereen voor reacties en het meelezen!