Het een en ander is wel en het een en ander is niet verlopen zoals ik had gehoopt.

Ik heb, zoals ik zeg in het blog hieronder, de behandeling niet afgemaakt. Ik heb na 3 maanden verteld hoe ik me in de groep voelde. Ik voelde me te vrij gelaten, ik leerde niets, zat met alleen maar mensen die voor het eerst in behandeling waren en niet heel ernstige eetstoornissen achter de rug hadden. Door mijn eetstoornis/anorexia verleden dat nogal lang duurt en steeds terugkerend was, werd ik gezien als een ernstig gevalletje. Natuurlijk.. ik moet mezelf serieus nemen, maar hier schoot ik niets mee op. Ik had/heb dan wel hardnekkige wonden die steeds weer opengaan, maar aan dingen opnieuw doen die wel gelukt waren, had ik geen zin en het kostte me teveel energie om alles van de groepsleden in me op nemen daarnaast. Goede beslissing geweest. Ik heb nu wekelijks individuele gesprekken met R. een fijne, directe en humoristische man. We schieten al aardig op, we ontdekken dingen, maar lopen ook tegen dingen aan. Maar dat is alleen maar goed. Er gebeurt tenminste iets, er zit beweging in. Dat miste in in de groep juist.

Met school gaat het goed qua cijfers en in de klas voel ik me fijn. Maar het is wel zwaar in combinatie met de therapie. Ik krijg heel wat stof tot nadenken voor ik na een week weer een gesprek heb. Maar het kost wel veel energie en ik moet echt bij mezelf proberen te blijven, met al die meningen, verhalen, reacties en gedoe-tjes tussen al die meiden. Aan het einde van dit jaar heb ik een diploma.. dat is errug spannend en met spanning omgaan is nou niet bepaald mijn talent…

Vriend gaat goed. Hij zij laatst: ”Sinds dat je beter bent (nu een jaar, zo ziet hij het) maak je grapjes en hebben we het veel leuker!” Zit op dit moment wel in een moeilijke periode en ben dan toch altijd weer bang hem kwijt te raken. Zo stom, want we zijn nu bijna 5 jaar samen en hebben genoeg meegemaakt om tegen een stootje te kunnen.
Vriendinnen gaat goed. Mijn groepje van 5 is sinds ik ‘beter’ ben langzaam herenigd. Ik weet niet of het samenhangt, maar ik kan me er iets bij voorstellen. Erg leuk om weer een groepje te hebben waar je bijhoort en waarmee we drankjes doen, uitgaan etc.

Ik woon nogsteeds thuis, na al het aanraden van therapeuten. Helaas is het gewoon niet mogelijk, financieel en qua school en woonplaats heeft het niet echt zin. Lastig. Aan de ene kant durf ik ook niet en aan de andere kant snap ik heel goed dat ik dan echt tot mezelf kan komen. Maargoed. Wie weet wat de toekomst brengt.

Dat was een update.
Hierna volgen wat bladzijden uit mijn dagboek.. ik tiep het over..
Hoop dat jullie weer op me willen reageren en het willen lezen!

Liefs!